De mensen die meekijken.

“Ik kijk naar waar bepaald gedrag vandaan komt. Ik denk niet: je bent stout of je hebt een grote mond. Maar wel: waarom doe je zoals je doet? Dat probeer ik te begrijpen. Door te kijken naar het héle kind en niet alleen naar het gedrag van dat moment. Dan pas kun je zien wat een kind en wat die situatie nodig hebben en hoe je kunt helpen.”

“Ieder kind heeft zijn eigen karakter en eigen ontwikkeling. Het ene kind heeft het nodig om voor het tafelmoment even een paar rondjes te rennen buiten en het andere kind heeft meer uitdaging nodig. Zo is ieder kind uniek, de kunst is dat te zien en daarnaar te handelen. Ieder kind mag er zijn.”

“Als een kind een keer iets moet – bijvoorbeeld het verwisselen van een luier – brengen we het onder woorden: ik ga je verschonen, we doen de broek uit, even je luier los maken… Op deze manier nemen we het kind mee in wat er gaat gebeuren en wat het kind te wachten staat. Het is een vorm van respect. Respect voor de eigenheid van het kind. Je moet de nieuwsgierigheid hebben om een kind te willen begrijpen.”

“We bieden heel bewust nabijheid door letterlijk op de grond tussen de kinderen te gaan zitten. Op deze manier zijn wij helemaal beschikbaar voor de kinderen. We kunnen meespelen, liedjes zingen, knuffelen, voorlezen, samen activiteiten doen en noem maar op. Als je echt aanwezig bent, op de grond, gelijkwaardig aan de kinderen, kun je goed observeren wat ze doen en hoe ze reageren, en kun je beter helpen als dat nodig is.”

“Ik werk hier omdat het vanaf de eerste minuut heel fijn voelde. We werken met veel plezier en ook humor. En als je goede ideeën hebt, dan krijg je vaak de kans ze te realiseren. Je krijgt veel verantwoordelijkheid, je wordt serieus genomen. Wat hier voor de kinderen geldt, geldt ook voor de professionals die hier werken: je kunt je ontwikkelen. En de Bieënkorf zélf ontwikkelt zich ook. Heel interessant om daar deel van uit te maken. Je zit in werkgroepen, maakt beleid met elkaar… Dat vergroot de betrokkenheid enorm.”